Belevingstuin in Hilversum

Een van die elementen is de oude appelboom. Een bijzondere boom, die ooit omwaaide en vanuit die positie simpelweg verder groeide. Juist die eigenzinnige boom was voor Edwin en Lianne ooit een van de dingen waardoor ze beseften dat ze er goed aan hadden gedaan dit huis te kopen.

Ook twee bestaande beukenhagen kregen een plek in het nieuwe ontwerp. Ze vormen nu geen overblijfsel uit de oude tuin, maar helpen juist om de tuin spannend te maken. Achter een van de hagen ligt bijvoorbeeld een klein houten huisje verscholen. Er past precies een stoel en een tafeltje in. Voor Lianne is het een favoriete plek om zich met een boek terug te trekken, bijna onzichtbaar vanuit de rest van de tuin.

Dat behouden van bestaande elementen bleek voor Edwin en Lianne heel waardevol. De tuin veranderde ingrijpend, zonder dat alles wat er al was daarvoor hoefde te verdwijnen.

Vanaf het eerste ontwerp hadden Edwin en Lianne het gevoel dat tuinontwerper Fokke goed had begrepen wat zij voor ogen hadden. Hun wensen en ideeën werden serieus genomen en kregen een plek binnen een ontwerp waarin Fokke tegelijkertijd met nieuwe oplossingen en inzichten kwam.

“Het voelt nog steeds als onze tuin.”

Juist dat vinden Edwin en Lianne zo bijzonder. Want hoewel het ontwerp door Fokke is gemaakt, herkennen ze zichzelf er nog steeds volledig in.

Ook bij bestaande elementen werd steeds gekeken naar wat er mogelijk was. Zo waren Edwin en Lianne nooit erg enthousiast over de coniferen die er al stonden. Onze hoveniers Edwin en Florus zagen mogelijkheden om ze een lossere, dynamischere vorm te geven dan de statige vorm die ze hadden. Dat heeft zo goed uitgepakt, dat ze blij zijn dat ook deze behouden zijn gebleven.

In de bestaande tuin zat al een ronde vorm. Fokke pakte die op en liet hem op verschillende plekken terugkomen in het nieuwe ontwerp. Niet als een verzameling losse cirkels, maar subtiel verweven in de lijnen van de tuin.

Op één plek is zo’n ronde vorm juist wat sterker aangezet door hem rondom af te werken met klinkers. Het zijn dit soort details die ervoor zorgen dat het ontwerp samenhang krijgt, zonder dat het voorspelbaar wordt.

Tegelijkertijd spelen zichtlijnen een belangrijke rol. Ze trekken je blik verder de tuin in, maar geven niet alles in één keer prijs. Door de tuin in verschillende lagen op te bouwen, ontstaat diepte. Een haag onderbreekt het zicht, daarachter verschijnt weer een andere plek en vanuit een nieuw standpunt ziet de tuin er opnieuw anders uit. Zo blijft er iets te ontdekken, ook als je de tuin al goed kent.

De tuin mag volop leven. Siergrassen als Calamagrostis brachytricha en Pennisetum ‘Fairy Tails’ brengen luchtigheid en beweging, terwijl de strakke gazons juist voor rust zorgen. Daardoor kan er veel gebeuren zonder dat de tuin rommelig aanvoelt.

Ieder seizoen laat de tuin weer iets anders zien. In de herfst genieten Edwin en Lianne van het lagere licht op de grassen en verkleurende bladeren, terwijl in de zomer de rijkdom aan bloeiende planten naar voren komt.

Bij de keuze voor de beplanting is bewust verder gekeken dan alleen het bloeiseizoen. Zo staat bij de veranda een wintergroene steeneik. Wanneer de hoge lindes hun blad verliezen, blijft deze plek daardoor ook in de winter omgeven door groen.

Ook uitgebloeide planten blijven een rol spelen. De Vitex houdt na de bloei mooie zaadknoppen over en samen met de grassen zorgen die voor vorm en structuur. Zo wordt de tuin in de winter rustiger, zonder kaal te worden.

Achter in de tuin ligt de leefveranda. De hoge lindes die daar al stonden, waren voor Edwin en Lianne belangrijk om te behouden. Ze zorgen nu voor hoogte en beschutting rond de veranda en dragen bij aan het volwassen karakter van de tuin. De veranda wordt niet alleen gebruikt om buiten te zitten, maar ook als studio en atelier.

Verspreid door de tuin zijn verschillende zitplekken gemaakt. Daardoor kunnen Edwin en Lianne steeds een andere plek opzoeken: in de zon of juist beschut, dicht bij het huis of verder de tuin in. De tuin is daarmee niet alleen iets om naar te kijken, maar vooral een plek geworden waar ze graag hun tijd doorbrengen.

“We hebben nog nooit zoveel in de tuin gezeten. In de zomer waren we eigenlijk alleen binnen om te slapen.”

Dat de tuin niet alleen door henzelf wordt gebruikt, vinden Edwin en Lianne alleen maar mooi. Hun katten spelen graag rond het vijvertje en het kleine bruggetje. De diepe vijver biedt kikkers een plek om te overwinteren en rondom het water vinden ook libellen en egels hun weg naar de tuin.

Zelfs een wespennest mocht blijven zitten toen bleek dat het niemand in de weg zat. Het past bij de manier waarop Edwin en Lianne naar hun tuin kijken: de natuur mag er haar gang gaan.

Nog geen twee jaar na de aanleg oogt de tuin al opvallend volwassen. De bestaande bomen en hagen spelen daarin een belangrijke rol, maar ook de manier waarop oud en nieuw in het ontwerp met elkaar zijn verbonden.

En hoewel er volop groeit en bloeit, vraagt de tuin niet voortdurend om hun aandacht. Voor Edwin en Lianne is het vooral een plek geworden om van te genieten en tot rust te komen.

Voor Edwin heeft die rust zelfs letterlijk bijgedragen aan zijn idee om langzaam minder te gaan werken. Hij wil meer tijd hebben om hier te zijn en van de tuin te genieten.

Dat zegt misschien wel genoeg over hoeveel deze plek voor hen is gaan betekenen.