Oevertuin

Met de oude bomen, het water en de weelderige beplanting lijkt het alsof dit stukje De Briellaerd er altijd al zo heeft uitgezien. Toch was hier vroeger vooral weiland. Een aantal oude elzen langs het water stond er toen al. Zij zijn daarmee een van de elementen uit het oorspronkelijke landschap die hier bewaard zijn gebleven.

Inmiddels zijn de bomen onderdeel geworden van een veel rijkere, groene omgeving. Hun stammen en kronen geven de Oevertuin het volwassen en beschutte karakter dat je hier nu ervaart.

Aan weerszijden van de oude gracht loopt een smal pad tussen het groen door. Varens, hosta’s en andere oeverbeplanting groeien hier dicht langs het water en onder de oude bomen. Door de schaduw en de vochtige grond heeft dit deel van de Oevertuin een heel eigen, beschutte sfeer.

Via het houten bruggetje steek je de gracht over. Hier valt ook de Rodgersia op met zijn grote, uitgesproken bladeren. In de zomer verschijnen daar luchtige bloempluimen boven, waardoor deze groene plek ineens een subtiel kleuraccent krijgt.

En je deelt deze plek met een paar vaste bewoners: onze Silver Appleyard Miniature-eenden. Hun hok staat aan de oever en de gracht is hun vertrouwde terrein. De ene keer zwemmen ze tussen het groen, de andere keer kom je ze wandelend op het pad tegen. Ze horen inmiddels net zo bij de sfeer van de Oevertuin als het bruggetje en het vele groen.

Aan de rand van de Oevertuin staat, bijna verscholen tussen het groen, het blauwe huisje. Vlak voor de zomer krijgt het een heel ander aanzien wanneer Rosa ‘City of York’ uitbundig begint te bloeien. De lange takken groeien over het dak en vullen zich met trossen witte bloemen.

Het contrast tussen het verweerde blauw, de witte rozen en al het groen eromheen maakt dit ieder jaar weer tot een bijzonder hoekje van de tuin.

Tussen al het groen zijn er twee planten die moeilijk te missen zijn: de Gunnera en Tetrapanax papyrifer ‘Rex’. Allebei vallen ze op door hun enorme bladeren, maar ieder op een heel eigen manier.

De Gunnera vormt grote, brede bladeren dicht bij de oever, terwijl de Tetrapanax ‘Rex’ zijn grote, handvormige bladeren hoger boven de beplanting uitsteekt. Samen versterken ze het weelderige, bijna jungleachtige karakter van de Oevertuin.

Juist hier zie je mooi dat een groene tuin niet veel bloemen nodig heeft om interessant te zijn. Verschillen in bladgrootte, vorm en hoogte zorgen al voor een heel rijk beeld.

Blijf midden op het bruggetje eens staan en kijk in beide richtingen langs het water. Vanaf hier zie je pas hoeveel lagen groen de oevers vormen: van lage varens aan het water tot de enorme bladeren en oude bomen daarboven. En met een beetje geluk zwemmen de vaste bewoners van de Oevertuin ondertussen gewoon onder je door.